« من
۰
- آن چنان قاروره ام بر سنگ زد
آن چنان ما را درین، یک سنگ زد
کز سخن گویی زمانی خسته ام
من لبانم با زهرخند بر هم نهم
من نگاهم را به سوی آسمان، سوی آن جای بی نام و نشان
در پی آن نهر و آن آب روان
وز پی عشق و شرابی بی کران
در ره آن مرده، اینک لا مکان
دوخته ام من، دوخته ام
