« صبوح

عشق می بود و ما بر در آن خانه شدیم

ره نبردیم و به ناگه که به میخانه شدیم

عشق می تاخت و ما از تو چه دیوانه شدیم

راه تاریک شد و ما سوی بیگانه شدیم

من ترنم ز لبان تو نمی خواهم یافت

سر بر آینه کوفتیم و چو پروانه شدیم

در سحرگه که چو باران به لبانم می خورد

عشق می آمد و ما در به در لانه شدیم

چون که خورشید برفت از پس این پرده برون

آن نگاه سبک و نازک و مستانه شدیم

در کنار حرم یار چو منزلگه ماست

ما ز بیگانه و خویش از تو بشکرانه شدیم

آن دو چشم مست وخراباتی و ناب

می دوخت به ما یار که ما زاده شدیم

چون سراپرده نمودیم و به آغوشش باز

بازگشتیم و هنرمند و فروزانه شدیم

آن همه می که شبی می خوردیم

چو به ناگه بنمودیم چو دیوانه شدیم

آن شراب از پس این عشق چه می جویم باز

لب بخوردیم و شکرچین و چو دردانه شدیم

ای دل ار یار و صبوحی است بیاور جامی

زانکه ما از شکرش مست و دل آرامه شدیم

نظری بدهید

نام

ایمیل

وب سایت